Steven Rooks Challenge 2018

Steven Rooks Challenge

Zaterdag 28 april, samen met Rogier een rondje rijden, 100km. Of ik zin had om naar Limburg te gaan om daar te fietsen. Ik was er tenslotte al een paar keer geweest dit jaar.
Ik had vernomen dat de Steven Rooks Challenge die dag ook georganiseerd zou worden. Eens kijken wat dat precies voor tocht was?
100 km met flink wat hoogtemeters en Steven Rooks die je kennis laat maken met de minder bekende beklimmingen in Zuid-Limburg.
Deal, hier gaan we aan mee doen.

Steven Rooks Challenge 2018 (3) Steven Rooks Challenge 2018 (1)Dus zaterdag op tijd op voor het ontbijt en rond half 8 was Rogier er om me op te halen en konden we vertrekken. Je kon tot 10.00 uur inschrijven, dus dit was geen probleem. We arriveerden rond 9.30 uur bij Park Hotel Valkenburg om hier een startbewijs te halen. En als NTFU lid kregen we nog korting ook, nice!

Steven Rooks himself stond bij de start om iedereen uit te zwaaien en je kon nog op de foto met hem. Snel de auto parkeren, omkleden en dan naar de start. Het was inmiddels 10.15 uur en toen we bij de start aankwamen was er niemand meer te bekennen….Als laatste twee begonnen we aan onze tocht van ruim 100 kilometer.

Steven Rooks Challenge 2018 (5) Steven Rooks Challenge 2018 (5) Steven Rooks Challenge 2018 (5)We gingen richting het Noorden en kwamen door Klimmen, Hulsberg en Schinnen. Dit eerste deel was voor mij onbekend terrein en hier had ik ook nooit eerder gefietst. Leuk om zo weer een andere kant van Zuid-Limburg te zien. Het weer was prima, bewolkt en af en toe liet de zon zich zien. Armstukken wel aangedaan, maar de benen bloot!

Op bijna 50km was een bevoorrading, niet zoals we gewend zijn, maar bij een plaatselijke sporthal konden we de bidons bijvullen en waren er nog een paar Peijnenburg koeken over. De route tot nu toe verliep prima en we gingen richting Maastricht. Onderweg kwamen we Wilco Kelderman nog tegen, die aan het trainen was.

Steven Rooks Challenge 2018 (5) Steven Rooks Challenge 2018 (5)De Geulhemmerberg en de Bemelerberg gingen er goed, veel fietsen werpt zijn vruchten af. We gingen richting Gulpen en konden lang afdalen. Zouden we de Gulpernerberg over moeten? We hebben ons deze dag laten verrassen wat we tegen zouden komen. Gulpen reden we door en we gingen richting Eys. Dat betekent dus de Eyserbosweg! Inmiddels al een paar keer gedaan en dit keer zittend naar boven.

Bovenop even een reepje naar binnen werken en afdalen naar de Fromberg. Hierna was het richting Valkenburg en we zouden nog één zware beklimming krijgen: de Keutenberg. Bij het tankstation ging het echter linksaf, dus dat werd geen Keutenberg. Ok, prima eens kijken waar we dan terecht zouden komen. Bij de Brand brouwerij herkende ik het en wist ik dat de Doodeman hier in de buurt moest liggen. Wat minder bekend, maar zeker een uitdaging. Ik heb hem maar één keer eerder beklommen, maar ik reed hier wel een PR.

 

We vonden het zo wel goed geweest en nu gingen echt Valkenburg binnen. Ik dacht dat we hier richting het hotel gingen, waar de finish was. Echter zouden we eerst nog een keer de Cauberg op moeten. Dit voelde ik wel!

Steven Rooks Challenge 2018 (5)Steven Rooks Challenge 2018 (5) Steven Rooks Challenge 2018 (5)Aangekomen bij de finish stond Steven Rooks iedereen op te wachten en hebben we nog een foto gemaakt. Hierna hadden we wel een biertje verdiend, dus op zoek naar een cafeetje. Nadat we weer waren bijgetankt, was het alles weer inladen en weer terug na Breda.
De vermoeidheid kwam er nu wel uit, maar het was een mooie dag geweest, lekker gefietst en mooie route!

Check mijn Strava voor verdere details!

 

 

RVV 2018 (9)

We Ride Flanders

Zaterdag 31 maart stond de cyclo Ronde van Vlaanderen gepland. Al vaker gereden, maar was toch al weer een paar jaar geleden. Zo in het begin van het fietsseizoen een mooie toertocht en we hadden ons weer ingeschreven voor de 74km.

Samen met Floris en Rogier reden we iets na 7 uur weg uit Breda, op naar Oudenaarde. Bij Hazeldonk een kopje koffie mee in de wagen en weer door. We hadden een mooi parkeerplekje op het industrieterrein vlakbij Qubus, waar de start was. Hier moesten we ook onze startbewijzen halen. Nadat de bandjes waren opgepompd en een bezoek aan een dixie waren we zover!

De eerste kilometers gaan langs het water en op fietspaden. Na een kilometer of 14 komt de eerste uitdaging, de Koppenberg. Aangezien het de dag ervoor nog geregend had, was het nog nat en modderig. In de verte zagen we al veel fietsers lopend deze berg bedwingen en aangezien je nu ook om de Koppenberg heen kon fietsen, besloten we dat laatste te doen. Het ging nog steeds wel goed omhoog, maar dan over asfalt en niet over kasseien. Deze omleiding stond verder niet goed aangegeven, dus na wat gepuzzel, kwamen we weer op de route terug.

We zouden nog genoeg heuvels en kasseien krijgen en de volgende beklimmingen stonden op ons te wachten: Steenbeekdries, Taaienberg, Kaperij en de Kanarieberg. Hier kwamen we allemaal prima overheen en we konden even bijkomen bij de bevoorrading. Deze was nu verplaast in vergelijking met de laatste keer dat we hem reden. Nu was in het centrum van Ronse de plek waar je wat kon eten en de bidons weer kon bijvullen. Lekker in het zonnetje was dit een prima plek!

Na wat reepjes en stroopwafels in de achterzakken gestopt te hebben, konden we ons opmaken voor de laatste 30km, met de Oude Kwaremont en de Paterberg!
We reden Ronse uit, het ging al wat omhoog richting de Kruisberg. Ja, die hebben ze ook in Belgie. Op dit punt reed Niki een dag later weg bij de concurrentie. Voor ons en mij in het bijzonder, bleek dit ook een bepalend punt….

We reden rechts van de weg en dit stuk was afgezet met dranghekken. Op de een of andere manier had ik ineens een hek vast rechts van me en kon ik niet recht blijven, met als gevolg dat ik met hek en al omviel. Het hek viel vol op het stuur van Rogier en zijn Hammerhead brak volledig af van zijn stuur. Damn!
Snel de schade opnemen bij Rogier, net een nieuwe Canyon en zijn Karoo kon niet meer bevestigd worden aan zijn stuur. Gelukkig deed hij het nog wel, zij het met schade van de val. Ik had mijn fiets weggezet, want Rogier zijn voorband was ook lek geraakt. Met 3 man een bandje wisselen en we konden onze weg weer vervolgen. Ik stapte ook weer op  de Bianchi en mijn achterrem liep aan, van de val zeker. Maar toen ik goed keek, was mijn achtervork compleet doormidden! Sodeju, dat was einde verhaal en einde frame?!

Gelukkig kon het allemaal gefixt worden zei Floris, dus dat was geruststellend. Het was ook einde ronde voor Rogier en Floris, want die reden nu gelijk naar Oudenaarde om de auto op te halen.
Ik liep terug naar de markt van Ronse en ging maar op het terras zitten en mijn verdriet verdrinken 🙂 Het terras zat aan het parcours, waar de renners afslaan richting de bevoorrading. Prima plekje dus en zag nog wat bekenden.
Floris en Rogier kwamen na een tijdje met de auto het marktplein oprijden en kwamen erbij zitten. Leuke zaak en met een zonnetje was het heerlijk zitten. We hebben hier de rest van de middag doorgebracht en de fietsers bleven maar komen.

Het was weer tijd om terug te gaan richting Breda, maar er moest ook nog wat gegeten worden. In Sint – Niklaas hadden we op internet een leuk tentje gevonden, maar toen we er waren, was dit misschien iets te chic. We hadden al een ander restaurant gezien in het begin en we besloten om hier naar binnen te gaan: de Veehandel. Leuke ambiance en goed eten en drinken. Een mooie afsluiter en al met al toch een leuke dag gehad.

De Bianchi staat inmiddels bij Carbon Herstel in Rijen en over een paar weken, zie je er niks meer van! Weer een ervaring rijker zullen we maar zeggen 🙂