Tour de France 2018 Diederik (119)

Tour de France 2008: Koninginnenrit Pau – Hautacam

Dit verhaal lag al een tijdje op de planken om te delen. Een unieke en de mooiste Tour ervaring die ik tot nu toe heb mee mogen maken!
Van 13 tot en met 15 juli 2008 ging ik met mijn toenmalige werk destijds een uitstapje maken met een grote klant naar de Tour de France! Of ik dat weekend iets te doen had en meewilde? Duh, hell yeah.

Op zaterdagmiddag moesten we ons melden op Eindhoven Airport weet ik nog wel. Ik had er zoveel zin in en ik was volgens mij de eerste van de groep. Het zou een legendarisch weekendje worden met een supermooi en bomvol programma.
We waren in totaal denk ik met 15 man en special guest Jan Janssen (ja, DIE ja!) ging met ons mee op pad het hele weekend.
Met een privé jet vlogen we vanaf Eindhoven naar Toulouse. Alles tip top geregeld en het was goed weer. Aan boord was nog een soort van flight service en konden we genieten van wat lekkers en een biertje.

Onze privéjet

Aangekomen in Toulouse reden we met een taxibusje (of twee?) naar het centrum om even de benen te strekken om met z’n allen wat te drinken en te proosten op dit mooie weekend. Het zou hierna nog een eindje rijden zijn naar ons onderkomen, maar uiteindelijk zou het de moeite waard zijn.
Toen we bij ons slaapadres aankwamen, bleek dit een soort van oude hoeve of klein kasteel te zijn en in hele goede staat. Genoeg plek voor ons gezelschap en we konden niet veel later aan tafel. Er werden lokale gerechten geserveerd met heerlijke wijnen. Om te smullen. 10 jaar geleden alweer, maar ik weet het nog goed. Het was een gezellige avond en ik zat in de buurt van Jan Janssen, die natuurlijk mooie anekdotes had en wij vroegen hem het hemd van het lijf.

Ons verblijf

De volgende dag was het quatorze juillet, 14 juli, de nationale feestdag van Frankrijk en de dag dat de koninginnenrit in de Pyreneeën werd verreden in de Tour de France. En wij zouden dit van heel dicht bij gaan meemaken. Het was nog best een eindje rijden naar Pau vanaf onze slaapplek, dus op tijd naar bed, want rond 06.00 uur zouden we vertrekken!

Vroeg in de ochtend kwamen we aan in Pau en was het eerst tijd voor een kopje koffie. Hier vlakbij was ook het sponsorpark met allerlei activiteiten en waar de renners voor elke etappe hun handtekening zetten. De bussen van alle teams kwamen ook aan en die zochten een mooi plekje op in de schaduw. Wij liepen richting een groot grasveld waar het village was ingericht voor alle genodigden en hier konden we ons vermaken tot de start. Jan Janssen werd trouwens nog steeds herkend en als oud Tour winnaar beschouwd als een held. Hier in het village zag je tal van bekende personen, zoals de Tour directeur Preudhomme en Hinault, Virenque en tal van wielrenners. Stef Clement was nog steeds in koers bij de Franse ploeg Bouyges Telecom en ik ken Stef nog van vroeger, dus ik besloot eens te kijken of ik hem kon vinden. Na wat teambussen gehad te hebben stond daar de teambus van Bouyges en Stef stond buiten een interview te geven. Hierna heb ik nog even een praatje met hem gemaakt. Leuk om een mede Bredanaar hier in het zuiden van Frankrijk tegen te komen.

Stef Clement

De reclame karavaan was inmiddels ook aan het rondrijden en dit is altijd de moeite waard om te kijken. Zoveel wagens en wat ze allemaal wel niet in het publiek gooien! En hoe fanatiek die Fransen zijn om maar een pennetje of sticker mee naar huis te kunnen nemen.
Wij zouden deze dag meerijden in een heuse VIP wagen, die de hele etappe voor het peloton uit zou rijden. In de auto was een live beeld, zodat we de koers ook konden volgen. Deze auto’s worden bestuurd door oud renners, die weten hoe om te gaan met de stress van de koers. Ik had het geluk om naast Jan Janssen te zitten en onze rit ging beginnen!

Na een stuk gereden te hebben, werd de auto langs de kant gezet en stapten we uit om het peloton langs te zien komen. En deze plek was niet zomaar gekozen. Achter ons was een weiland, waar niet veel later een aantal helikopters landden. Het was de bedoeling dat wij een stuk over de route gingen meevliegen. Hoe vet! De eerste keer in een helikopter voor mij en ik denk ook voor de anderen. Met 4 man en vrouw maakten we de riemen vast en steeg de heli op. We zagen vanaf grote hoogte het peloton fietsen en we vlogen ook over de legendarische stad Lourdes. Uiteindelijk was het een vlucht van 15-20 minuten en stond daar onze chauffeur met auto ons weer op te wachten.

Vanuit de helikopter

We reden door dorpjes, waar het rijen dik stond van de mensen. Het was immers zondag en 14 juli en de Tour kwam langs! Ons doel was de top van de Hautacam, om daar live te zien wie de winnaar van deze etappe zou gaan worden.
Het is hier erg heuvelachtig en onze chauffeur reed als een ware Max Verstappen van de bergen af, niet normaal hoe hard dat gaat. Onderaan Col du Tourmalet was het tijd voor de lunch en werd de auto aan de kant gezet. Een picknickmand met allerlei lekker eten werd aangebroken en op een kleedje deden we ons te goed aan champagne, kaviaar en andere heerlijkheden. Een echte Franse lunch!

Hoe dichter bij de Hautacam aankwamen, hoe drukker het werd. De aankomst van deze etappe was boven op de Hautacam en het zag hier letterlijk zwart van de mensen, die hier ook al vanaf ‘s morgens vroeg waren om zo het beste plekje te hebben. Wij reden er stapvoets doorheen met de auto en bovenop konden we in een VIP bus, onder het genot van een hapje en een drankje, de eerste renners op gaan wachten. Bij het parkeren aldaar hadden we nog een lekke band. Succes chauffeur.

Na 154 kilometer kwamen daar de eerste twee renners in ons vizier en het waren Piepolo en Cobo van Saunier Duval. Piepoli kwam als eerste over de meet. Frank Schleck en Bernhard Kohl waren ook goed die etappe, maar we weten nu allemaal hoe dat kwam. Kim Kirchen, de Luxemburger, reed nog in het geel, maar na vandaag nam Cadel Evans het geel van hem over. Een dag eerder won dezelfde ploeg van Saunier met Ricco ook al een etappe.

Op de top van de Hautacam

Wat een mooie dag en aankomst hier op de Hautacam. Het was weer tijd om naar beneden te gaan en ditmaal werden alle VIPs in een bus gezet. Een touringcar die op een dit caliber naar beneden moet met al die bochten en toeschouwers, dat duurt wel even. Ook moest de bus regelmatig terugsteken, omdat anders de bocht niet genomen kon worden.

We kwamen uiteindelijk aan in een grote stad, al weet ik niet meer precies waar dit was. Hier stond het diner op het programma en was het ‘s avonds tijd om quatorze juillet uitgebreid te vieren met veel vuurwerk. Ik heb dit al wel eens meegemaakt op de camping, tijdens een zomervakantie, maar dit was dan veel kleiner van aard. Hier werd voor een vermogen de lucht in geschoten en iedereen stond op straat met een drankje naar dit mooie spektakel te kijken.

Volgens mij lagen we (weer) vrij laat op bed en moesten we wederom vroeg uit de veren om ons weer naar het vliegveld te begeven.
Onze piloten van de privéjet hadden een paar dagen op het terras gezeten, want ze hadden een aardig bruine kop gekregen. En geef ze eens ongelijk, wat moet je anders doen.
Aan het begin van de middag landden we weer veilig in Eindhoven, werd er afscheid genomen en reed iedereen weer naar kantoor. Het was een rustdag in de Tour, maar op deze maandag moest er weer gewoon gewerkt worden. Eindhoven – Tilburg is maar een stukje en op maandagmiddag werd nog eens nagenoten van dit mooie Tour weekend.

Een weekend, wat ik nu beschrijf en nog steeds zo naar boven komt, wat voor mij een ultieme belevenis was om een Tour etappe mee te maken.
Zoiets vergeet je niet zomaar en koester ik na 10 jaar nog steeds!

Au revoir en wie weet gaan we in 2019 weer eens een etappe live kijken.

Hieronder nog een fotoverslag van deze trip: